Γνωρίζω όλο το ιστορικό της δωρεάς του αείμνηστου Χρυσικού για την ανέγερση του Ι.Ν. Αγίου Νικολάου, το οποίο είναι απόλυτα συνυφασμένο με τη διάνοιξη της περιμετρικής οδού. Μια ιστορία που αρχίζει περί το 1960 και οι τραγικές παρεμβάσεις επί του σχεδίου της πόλεως εξακολουθούν μέχρι σήμερα, επειδή ο δήμος είτε αδιαφόρησε είτε αρνήθηκε να συγκρουσθεί με συγκεκριμένα συμφέροντα!
Ας μάθουν, λοιπόν, όλοι ότι ο χείμαρρος της Μαγουλίτσας, συχνά τους χειμώνες, κατέβαζε τεράστιες ποσότητες υδάτων. Από τη γέφυρα που οδηγεί προς Μυστρά (Δαγρέικα) μέχρι τη γέφυρα που οδηγεί προς Γύθειο (Γυμνάσια) ο χώρος πλημμύριζε και, από την τότε μικρή γέφυρα του Αγίου Νικολάου, τα νερά υπερπηδούσαν τη βόρεια πλευρά και δεν επέτρεπαν την επικοινωνία των οικισμών και χωριών με τη Σπάρτη, παρά μόνον δια της παρακάμψεως από τον Ι.Ν. Αγίας Βαρβάρας και εκείθεν δια της γέφυρας της Ε.Ο. προς Γύθειο.
Πριν αρχίσει ακόμη η ανέγερση του νέου Ι.Ν. Αγ. Νικολάου, έγινε η κατεδάφιση του παλαιού και η διαμόρφωση του γύρω χώρου, προκειμένου να εκλείψει το πρόβλημα των πλημμυρών για πάντα!
Κατά την εκσκαφή της γύρω περιοχής από τον ναό, ευρέθη παλαιό (βυζαντινό) νεκροταφείο στα ανατολικά του παλαιού ναού (πίσω από το ιερό) και πολλές αρχαιότητες (πολλά λευκά μάρμαρα και σπασμένα αγάλματα που τότε άκουσα που έλεγαν ότι πιθανόν να είναι το ιερό των Χαρίτων, κατά Παυσανία). Οι αρχαιότητες αυτές βρέθηκαν δυτικά του Ιερού Ναού και λίγο πιο πέρα από τα θεμέλια της γέφυρας επί μικρού πορτοκαλεώνα...
Τις αρχαιότητες αυτές φρόντισαν να καλύψουν αμέσως και ήμουν παριστάμενος σε συνεδρίαση του Δ.Σ. του ναού, με την παρουσία της αειμνήστου αρχιτέκτονος Αλέκας Φιλανθρωποπούλου - Γιαννακούλα, αποφασίσθηκε η άμεση επικάλυψη των αρχαιοτήτων, ώστε να μην ενημερωθεί η αρχαιολογική υπηρεσία και καθυστερήσει το έργο, προς αποφυγή καταστροφών από πλημμύρα!
Αποφασίσθηκε ακόμη η οριοθέτηση της όχθης του ποταμού σε ασφαλές σημείο, αλλά και ο εγκιβωτισμός της με φράγμα δεξιά και αριστερά σε μεγάλο μήκος, κατασκευασμένο με κροκάλες πέτρες σε τετράγωνα συρματοδέματα! Και αφού έγιναν αυτά, άρχισε η ισοπέδωση της παρόχθιας έκτασης και η πρώτη επιχωμάτωση του χώρου με «μπάζα» από διάφορες οικοδομές, ώστε να προφυλαχθούν οι λιγοστές (τότε) κατοικίες και τα οικόπεδα του οικοδομικού τετραγώνου (βλέπε σχετικά σχέδια σε συμβολαιογραφεία και σχετικές υπηρεσίες).
Ακολούθησε η παρέμβαση του αειμνήστου δημάρχου Γ. Λιναρδάκη, ο οποίος, μετά την κατεδάφιση της τότε Επαγγελματικής Σχολής, μετέφερε τα αδρανή υλικά (μπάζα) σε όλο τον προβλεπόμενο από το σχέδιο πόλεως χώρο, προκειμένου να διανοίξει την περιμετρική, την οποία και ισοπέδωσε! Πρόλαβε, μάλιστα, να ολοκληρώσει το έργο μεταξύ των δύο γεφυρών της Μαγουλίτσας κάτωθεν των σημερινών σχολικών συγκροτημάτων, έργο που σήμερα κοσμεί την πόλη.
Και… μέχρις εκεί εκδηλώθηκε το ενδιαφέρον του δήμου! Γιατί ακολούθησε όργιο βάναυσων καταπατήσεων της περιμετρικής προς τα νότια όπου, παρά τις αντιδράσεις του τύπου και των πολιτών, ξεφύτρωσαν οικοδομές επί της περιμετρικής, με άδεια του δήμου και του ίδιου του δημάρχου, ως επιβλέποντος μηχανικού!
Αλλά και προς τα βόρεια που ο, διαμορφωθείς από τον δήμο χώρος, μετεβλήθη σε κτήμα ελαιόδεντρων πάνω σε ανύπαρκτη ιδιοκτησία! Και τονίζω: από επιτήδειους, επιδέξια εξαπατήθηκε και η Δικαιοσύνη...
(συνεχίζεται)
