Ας δούμε λίγο προσεκτικά το δράμα του Λιβάνου, λόγω της Χεζμπολάχ. Ο Λίβανος, με πληθυσμό 6 εκατομμυρίων κατοίκων, έγινε ανεξάρτητο κράτος το 1943 με την αποχώρηση των Γάλλων που διοίκησαν τον Λίβανο από το 1914 και επηρέασαν την κουλτούρα της χώρας. Η Βηρυτός επί χρόνια ήταν το Παρίσι της Μέσης Ανατολής.

Η πλειοψηφία των πολιτών της χώρας έχει δυτική σκέψη. Δεν θέλει την Χεζμπολάχ και όμως υποφέρει από αυτήν. Μέσα στον Λίβανο αυτή η τρομοκρατική οργάνωση είναι κράτος εν κράτει. Λειτουργεί αυτόνομα, περιφρονεί το κράτος και τους νόμους, έχει δικούς τους κανόνες, είναι βαριά οπλισμένη και καθοδηγούμενη από το Ιράν. Μοναδικό σκοπό έχει να πολεμά το Ισραήλ. Έτσι, όμως, ο Λίβανος είναι διαρκώς σε μια εμπόλεμη κατάσταση, χωρίς να μπορεί να πορευτεί με ειρήνη στο μέλλον που του αξίζει.

Η περίπτωση του Λιβάνου είναι διδακτική. Από τη μια αποκαλύπτει πώς το Ιράν, ενισχύοντας με όπλα και χρήμα τρομοκράτες στις χώρες γύρω από το Ισραήλ, τις καταστρέφει. Λίβανος, Γάζα, Υεμένη υποφέρουν από αυτή την πρακτική.

Από την άλλη, και αυτό είναι σοβαρότερο, αποδεικνύεται στην πράξη πως μια χώρα σαν τον Λίβανο, για να εξασφαλίζει την πορεία που θέλουν οι πολίτες της, δεν μπορεί να περιμένει από το κάθε Ισραήλ να δώσει τη λύση. Τη λύση πρέπει να τη δώσει το ίδιο το κράτος του Λιβάνου με τον στρατό του και την κυβέρνησή του. Η Χεζπολάχ θα πρέπει ν’ αφοπλιστεί. Όσοι δεν υπακούν να συλλαμβάνονται. Ο νόμος και η τάξη πρέπει να επιβληθούν με κάθε μέσον.

Δεν είναι εύκολη μια τέτοια προσπάθεια και ο λόγος είναι ότι στο Λίβανο, όπως και σε άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής, υπάρχουν χριστιανοί (35%) και μουσουλμάνοι (60% που μάλιστα είναι Παλαιστίνιοι και Χεζμπολάχ). Το 1975 υπήρξε και εμφύλιος μεταξύ τους με 6.000 νεκρούς. Δεν είναι εύκολο να παραμεριστεί η Χεζμπολάχ. Όμως, δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Ή θα το λύσει το κράτος του Λιβάνου ή θα υποφέρει διαρκώς όπως τώρα.