Μιλώ σε μια ημερίδα στην Καλαμάτα για τη σημασία των περιφερειακών εφημερίδων. Σε μια κατάμεστη αίθουσα, ξεκινώ μ’ ένα ερώτημα: σε ποιον ανήκει μια εφημερίδα; Αφήνω ένα μικρό χρονικό κενό, για να αφομοιωθεί το ρητορικό ερώτημα, και συνεχίζω: «Κάποιος έχει αγοράσει ένα αυτοκίνητο Ford. Σε ποιον ανήκει το αυτοκίνητο; Στον Ford ή σε αυτόν που το πλήρωσε και το έκανε δικό του;»

Aπαντώ: προφανώς σε αυτόν που το πλήρωσε. Μπορεί να το κάψει, να το εγκαταλείψει, να το κάνει ό,τι θέλει. Πού ανήκει, λοιπόν, μια εφημερίδα; Σε αυτόν που δίνει κάθε πρωί 1,30 ευρώ για να την αγοράσει. Και μάλιστα τη λέει «η εφημερίδα μου», όπως μπορεί να λέει «το αμάξι μου είναι Ford».

Στην ομιλία μου θέλησα να εξηγήσω ότι είναι οι αναγνώστες που ισχυροποιούν ή αδυνατίζουν μια εφημερίδα και όχι ο ιδιοκτήτης. Μου ήρθε αυτή η τότε παρέμβασή μου, διαβάζοντας ότι ο πάμπλουτος Μπέζος, θεωρώντας ότι είναι ιδιοκτήτης της Ουάσιγκτον Ποστ, αποφάσισε να αλλάξει την γραμμή της υπέρ του Τραμπ.

Χιλιάδες συνδρομητές σταμάτησαν να την παίρνουν. Η εφημερίδα τους δεν είναι πια η Ουάσιγκτον Ποστ. Τα περισσότερα επιτελικά στελέχη, εγκατέλειψαν πηγαίνοντας σε άλλα έντυπα. Η ιστορική εφημερίδα απέκτησε μεγάλο οικονομικό πρόβλημα, με αποτέλεσμα ο Μπέζος να προχωρήσει και σε αναγκαστικές απολύσεις. Ο Μπέζος νόμιζε ότι η εφημερίδα είναι δικιά του.

Υ.Γ. Τα παραπάνω δεν αφορούν μόνο μια εφημερίδα, ένα περιοδικό ένα ηλεκτρονικό μέσο κ.ο.κ. Αφορούν ακόμα και μια στήλη άποψης. Στην πραγματικότητα, όσοι με διαβάζουν, δεν είναι η δική μου γωνία στην εφημερίδα, αλλά δική τους. Αν κανείς δεν με διαβάζει, τι θα μου έχει απομείνει;

Κάποτε, ο Βασίλης Ραφαηλίδης είχε πει: «ανάλογα με το πόσα χρήματα παίρνω, γράφω και το αντίστοιχο κείμενο». Του είχα απαντήσει: «είτε παίρνεις 1.000 ευρώ τη λέξη είτε δεν παίρνεις τίποτα απολύτως, γράφεις όσο καλύτερα μπορείς γι’ αυτόν που σε διαβάζει. Δική τους είναι η στήλη, όχι δική σου. Θα τους σεβαστείς;».