Γράφει ο Γιάννης Πριφτάκης
Εμβρόντητη η ελληνική κοινωνία παρακολουθεί τις τελευταίες ημέρες από τις έντυπες και ηλεκτρονικές πηγές πληροφόρησης τις πολλές πτυχές ενός απίστευτου σκανδάλου, το μέγεθος του οποίου διαψεύδει την παροιμιώδη φράση: Κάθε θαύμα τρεις ημέρες το μεγάλο τέσσερες.
Οι αποκαλύψεις είναι ραγδαίες και συγκλονιστικές. Απορούν και εξίστανται οι πάντες. Διερωτώνται οι έντιμοι και νομοταγείς πολίτες. Αγανακτούν οι αγρότες οι οποίοι, πριν ένα χρόνο, τέτοιες ημέρες, διαπίστωναν στους τραπεζικούς λογαριασμούς των, αντί του αναμενόμενου εναπομείναντος ποσοστού, τα ευτελή και ταπεινωτικά ποσά των 1,75, 2,30, 0,90 κ.λ.π. ευρώ και χωρίς καμία εξήγηση, αλλά και χωρίς καμία διαμαρτυρία από οργανωμένους φορείς των αγροτών (τουλάχιστον στην περιοχή Μολάων). Ενώ παράλληλα φούσκωναν σκανδαλωδώς οι λογαριασμοί των επιτηδείων.
Στην ειδησεογραφία πρωτίστως δίνεται βάρος στα οικονομικά μεγέθη, που αφορούν σε απάτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και σε αδικίες εις βάρος των Ελλήνων αγροτών.
Στην παρούσα περίπτωση δεν ισχύει η αλήστου μνήμης φράση: «Όλοι μαζί τα φάγαμε!» και τα οποία ποσά της προηγούμενης εκείνης φάσης κληθήκαμε άκοντες να τα επιστρέφουμε όλοι μαζί με τόσο ταπεινωτικό και επώδυνο τρόπο.
Στην περίπτωση του ΟΠΕΚΕΠΕ, όσοι τα έφαγαν έχουν ονοματεπώνυμο και τα ποσά είναι συγκεκριμένα.
Το δυστύχημα όμως είναι ότι στην παρούσα περίπτωση δεν εμπλέκονται μόνο επίορκοι και διεφθαρμένοι υπάλληλοι Κρατικών Υπηρεσιών, όπως μας έχουν συνηθίσει από τις Πολεοδομίες, τις ΔΟΥ (πρόσφατη η περίπτωση της Χαλκίδας), της Διεύθυνσης Υγιεινής (Περιφέρεια Αττικής), Διευθύνσεις Συγκοινωνιών (με πλαστές άδειες οδήγησης) κ.λ.π.
Ατυχώς στην περίπτωση ΟΠΕΚΕΠΕ φιγουράρουν στην πιο περίοπτη βιτρίνα της κοινωνίας μας, αυτή της πολιτικής εκπροσώπησης της κοινωνίας μας, πρόσωπα προβεβλημένα.
Πρόκειται για ανθρώπους επωμισμένους με τους υπεύθυνους ρόλους για ευνομία, δικαιοσύνη, ευρυθμία και ευαρμοστία στην κοινωνία. Αντί αυτών αναδύονται, μέσα από συγκεκριμένες πράξεις και συμπεριφορές, ατασθαλίες, μεγαλοαπάτες, διάβρωση συνειδήσεων, βόρβορος και δυσωδία.
Ξετυλίγεται μπροστά στα έκπληκτα μάτια της ελληνικής κοινωνίας, των απανταχού ομογενών μας και των Ευρωπαίων συμπολιτών μας ένα σκηνικό διαφθοράς, παρακμής, ανευθυνότητας και παντελούς έλλειψης κοινωνικής συνείδησης. Μέσα από άνομες πράξεις και ταπεινές συμπεριφορές κορυφαίων εκπροσώπων του πολιτικού κόσμου δίνεται αφορμή για συνειδησιακό άλλοθι σε όλους εκείνους -και δεν είναι λίγοι- για να δικαιολογούν τις παρανομίες των και να αλωνίζουν, σχεδόν ανατί εις βάρος του συνόλου της ελληνικής κοινωνίας.
Ασφαλώς τα ταπεινωτικά και εξοντωτικά πρόστιμα θα πληρωθούν. Οι αγρότες θα πληρωθούν λιγότερο. Οι φορολογούμενοι πολίτες θα συμβάλουν για να κλείσει το οικονομικό σκάνδαλο.
Βεβαίως και οι δικαστικές αποφάσεις -μέσα από μία αμφισβητούμενη δικαιοσύνη- θα αποδώσουν ευθύνες σε κάποιους. και σε κάποιους άλλους θα αποπλύνουν το σπίλωμα με «πανηγυρική» αθώωση.
Ενδεχομένως και οι πολιτικοί θα πληρώσουν στις κάλπες (όποτε αυτές στηθούν) το ανάλογο τίμημα, αφού το στίγμα του παρόντος σκανδάλου θα παραμείνει «επί δικαίους και αδίκους». Ακόμη και για τους μη εμπλεκόμενους, η σκιά της αμφιβολίας θα πλανάται και, δυστυχώς, η ρήση του Μολιέρου μας υπενθυμίζει ότι «η αμφιβολία είναι πιο σκληρή κι από τη χειρότερη αλήθεια».
Στο βάθος του χρόνου η υπόθεση θα ξεχαστεί από την επικάλυψη των ραγδαίως επερχόμενων γεγονότων, τόσο στην ελληνική, όσο και στην παγκόσμια σκηνή.
Όμως, έστω και ανεπαίσθητα, ο καθένας μας χωριστά, αλλά και η συλλογική μας συνείδηση θα έχει υποστεί την ανάλογη βλάβη.
Η ηθική βλάβη για την πατρίδα μας είναι μείζον ζήτημα. Αλήθεια ποιος θα πληρώσει αυτό το ΗΘΙΚΟ ΚΟΣΤΟΣ; Γι’ αυτή τη συλλογική ταπείνωση; Γι’ αυτό το άγος;
Δίπλα στα Greek Statistics, στους ταπεινούς χαρακτηρισμούς των Ευρωπαίων εις βάρος των Ελλήνων στα χρόνια των μνημονίων, θα προστεθεί μία άλλη πλάνη των Ελλήνων, χείρων των προηγουμένων.
Αλήθεια, με τι πρόσωπο θα αντιμετωπίζουν οι εκπρόσωποι της χώρας μας τους συναδέλφους των άλλων χωρών; Η αξιοπιστία της χώρας μας δεν έχει τρωθεί;
Αλήθεια, πώς θα αναπληρωθεί η βλάβη στις συνειδήσεις μας και στην εικόνα των πολιτικών της χώρας και στο πολιτικό μας σύστημα, το οποίο ούτως ή άλλως αμφισβητείται, κυρίως από τους νέους μας;
Οι βάρβαροι για να δώσουν «μια κάποια λύση», ούτε υπάρχουν, αλλ’ ούτε και είναι επιθυμητοί.
Αυτό που απομένει είναι η βαθιά αυτοκάθαρση του ίδιου του συστήματος. Οι κρίσεις (πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές) συνήθως οδηγούν σε κάτι καλύτερο. Το ελπίζουμε και το προσδοκούμε!
Οι πολιτικοί μας, οι πολιτευτές μας, οι σύμβουλοί των, οι εκπρόσωποί των, οι παρατρεχάμενοί των και οι χορηγοί των, ας γνωρίζουν ότι οι καιροί έχουν αλλάξει. Και ας θυμηθούμε όλοι μας, από τις εγκύκλιες γνώσεις μας, ότι οι σύντροφοι του μακρινού μας προγόνου Οδυσσέα, «σφετέρῃσιν ἀτασθαλίῃσιν ὄλοντο, νήπιοι, οἳ κατὰ βοῦς Ὑπερίονος Ἠελίοιο ἤσθιον». Δηλαδή με δικά τους λάθη χάθηκαν οι ανόητοι, επειδή κατέφαγαν τα βόδια του Υπερίονος Ήλιου…
