Εσύ κι εγώ κι οι μοναξιές μας και στο βουνό οι κορυφές μας.
Νίκος Πορτοκάλογλου
Θυμάμαι, όταν πρωτογνώρισα τους συμφοιτητές μου απ’ τη Νότια Ελλάδα, τις συνεχείς αντιπαραθέσεις μας για ζητήματα που πια τα θεωρώ ανούσια. Για το σουβλάκι, για το ποδόσφαιρο, για τη σωστή προφορά κάποιων λέξεων.
Λες και θα άλλαζε πραγματικά η ζωή μας αν το πρωτάθλημα το έπαιρνε ο ΠΑΟΚ ή ο Ολυμπιακός. Λες και δεν καταλαβαίνει ο άλλος τι του λες αν του πεις «σε λέω». Λες κι αν πεινάς, σ’ ενδιαφέρει πώς θα αποκαλέσουν το τυλιχτό με κρέας που θα σου δώσουν.
Εκείνη την εποχή, οι Νοτιοελλαδίτες φίλοι, λέγανε πως η Ελλάδα είναι μέχρι τα Τέμπη…
Η κοιλάδα των Τεμπών οριοθετούσε δύο κόσμους που έπρεπε να βρίσκονται σε αντιπαράθεση. Αιώνες τώρα, οι Έλληνες έχουν την τάση να χωρίζονται σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα. Να διχάζονται.
Για να τονίσουμε αυτό το φαινόμενο, που είναι έντονο στο λαό μας, αντιπαραβάλλουμε, σε ένα ανέκδοτο, εμάς σε σχέση με τους Εβραίους: Όταν ένας Εβραίος θέλει ν’ ανέβει μια σκάλα, οι ομόεθνείς του είναι από κάτω. Τον στηρίζουν και τον βοηθούν να τα καταφέρει. Όταν ένας Έλληνας θέλει ν’ ανέβει μια σκάλα, οι συμπατριώτες του προσπαθούν να του τραβήξουν το πόδι για να γκρεμοτσακιστεί.
Η ομόνοια και η συνεργασία βοήθησαν τον βασανισμένο λαό των Εβραίων να ξεπεράσει μεγάλες καταστροφές. Η φαγωμάρα και ο εγωισμός οδήγησαν τον λαό των Ελλήνων να ζήσει μεγάλες καταστροφές.
Την πρώτη Μαρτίου του ’23 συνέβη ένα από τα μεγαλύτερα δυστυχήματα που έχει βιώσει η σύγχρονη Ελλάδα. Δύο αμαξοστοιχίες συγκρούστηκαν και 57 άνθρωποι πέθαναν. Το δυστύχημα συνέβη στα Τέμπη. Εκεί που η Ελλάδα χωρίζεται στα δύο.
Στο τρένο επέβαιναν νέοι άνθρωποι, με όνειρα, με ελπίδες, με θέληση για ζωή. Το μέλλον της χώρας.
Το τρένο συγκρούστηκε, καθώς οι άνθρωποι που μας κυβερνούν δεκαετίες τώρα, δε φρόντισαν να λειτουργεί το σύστημα τηλεδιοίκησης. Αυτό που είναι αγορασμένο εδώ και είκοσι χρόνια. Οι πολιτικοί ενδιαφέρθηκαν για το ξεπούλημα του σιδηρόδρομου, χωρίς να δεσμεύσουν τον «επενδυτή» να αναλάβει τις ευθύνες του. Οι άνθρωποι που καθορίζουν τις τύχες μας ορίζουν κλειδούχους της ζωής μας τους «δικούς τους». Για να τους επιβραβεύσουν για τις υπηρεσίες τους και για να μας ελέγχουν.
Αυτοί που μας εξουσιάζουν φροντίζουν να μας διχάζουν. Να χωριζόμαστε στην πολιτική, στο ποδόσφαιρο, να μαλώνουμε ακόμα και για το σουβλάκι. Αυτοί μεταξύ τους τα βρίσκουνε. Ειδικά στο «φαγητό»…
Όσοι κυβερνούν τον τόπο, τις τελευταίες δεκαετίες, μοιάζουν ίδιοι. Ενδιαφέρονται μόνο για ένα πράγμα. Όχι για τον τόπο, όχι για το κοινό καλό, μα για την εξουσία. Φροντίζουν να δημιουργούν «Τέμπη» για να μας χωρίζουν.
Το έγκλημα που έγινε στα Τέμπη πρέπει να μας ξυπνήσει. Να καταλάβουμε όλοι οι Έλληνες πως αυτά που μας ενώνουν είναι περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν. Να αναρωτηθούμε ποια Ελλάδα θέλουμε, ειδικά εν όψει εκλογών. Να συζητήσουμε μεταξύ μας. Να δώσουμε ο ένας το χέρι του στον άλλον. Να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε τον τόπο και πρώτα τον εαυτό μας. «Κράτα με να σε κρατώ ν’ ανεβούμε το βουνό» λέει μια λαϊκή μας παροιμία.
Οι ορειβάτες, όταν ανεβαίνουν στο βουνό, φροντίζουν να μην έχουν περιττά βάρη που τους δυσκολεύουν. Ας φροντίσουμε κι εμείς, αν θέλουμε ν’ ανέβουμε ψηλά, να απαλλαγούμε απ’ τα βαρίδια.
Απόστολος Δομτζίδης
Καραγκιοζοπαίχτης - εκπαιδευτικός
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
