Τον τίμησαν τον μεγάλο Βρετανό ηθοποιό, τώρα στη δύση της ζωής του. Το ανώτατο παράσημο της Τιμής! Για την προσφορά του στην τέχνη, για τους ρόλους δηλαδή που ενσάρκωσε, τον δυναμικό πράκτορα που πάντα επιβιώνει και φέρνει σε πέρας την αποστολή του, όσο δύσκολη κι επικίνδυνη κι αν είναι.
Τον τίμησαν όμως και για έναν άλλο, σημαντικό λόγο. Για τους αγώνες που έδωσε στην Αφρική για τα παιδιά που πεθαίνουν από την πείνα και τις αρρώστιες. Για το πλούσιο φιλανθρωπικό του έργο. Κατά τη διάρκεια της τελετής, η κάμερα τον έδειχνε να επισκέπτεται αρχηγούς πολλών Αφρικανικών κρατών, και να ξεχωρίζει σαν τη μύγα μέσα στο γάλα από το αθλητικό του παράστημα και από το κομψό και πλούσιο ντύσιμό του.
Έκανε χειραψίες με όλους, ενώ δίπλα του ήταν παραταγμένα αρκετά παιδάκια που κρατούσαν χάρτινες σημαιούλες, χειροκροτούσαν και χαμογελούσαν. Τα χάιδευε πατρικά και τους χαμογελούσε τόσο στοργικά, που δεν μπορούσες να καταλάβεις αν αυτό έβγαινε πραγματικά από την ψυχή του, ή αν υποκρινόταν. Την τέχνη αυτή άλλωστε την γνώριζε πολύ καλά.
Ακολουθούσε η απαραίτητη διαφήμιση, στην οποία ο δημοφιλής ηθοποιός παρακαλούσε τους τηλεθεατές να προσφέρουν λίγα σεντς, κα τόνιζε πως με αυτά δίνεις τη δυνατότητα να εμβολιαστεί ένα παιδί, να πιει ένα ποτήρι νερό, και να έχει ένα πιάτο φαγητό. Δεν τον άκουσα να μιλά για σχολείο και δασκάλους όμως.
Γι’ αυτή του τη γενναιόδωρη προσφορά, αυτός που ήταν ένας από τους πλουσιότερους στη χώρα του, ο πολυτάλαντος κι επιφανής άντρας, τιμήθηκε μ’ ένα ορειχάλκινο άγαλμα. Την ώρα που το παραλάμβανε, χαμογέλασε κι αναφώνησε:
«Ω, πολύ βαρύ είναι!».
Ναι, αυτό βρήκε να πει ο ευεργέτης των φτωχών παιδιών της Αφρικής! Ο χαλκός που κρατούσε στα χέρια του, και του φάνηκε βαρύς, το επιστέγασμα των προσπαθειών του, είχε έρθει από τη Νιγηρία, χώρα που είχε επισκεφτεί παλιότερα. Σ’ αυτήν δούλεψαν πολλοί «σκλάβοι» για να τον εξορύξουν, και να τον προσφέρουν στη Βρετανική βιομηχανία, έναντι πινακίου φακής.
Αυτά όμως είναι ψιλά γράμματα και ουδέποτε απασχόλησαν τον ταγμένο να υπηρετεί το Ηνωμένο Βασίλειο, και να φροντίζει να είναι ισχυρό, απομυζώντας τον εθνικό πλούτο, όχι μόνο των Αφρικανικών χωρών, αλλά, αν ήταν δυνατό, ολόκληρου του κόσμου. Ποτέ δεν είπε καμιά κουβέντα εναντίον της φτώχειας, ποτέ δεν σκέφτηκε να κάνει έναν αγώνα για να εξαλειφτεί, αυτή και τα δεινά που προκαλεί.
Τον ενδιέφερε μόνο να παρουσιάσει εικόνα φιλάνθρωπου. Ανθρώπου που νοιάζεται για τον συνάνθρωπό του. Κι εμείς τον πιστέψαμε, τον στηρίξαμε και τον χειροκροτήσαμε. Αυτή ήταν η τελευταία του αποστολή σαν Βρετανός πράκτορας, και, όπως όλες τις υπόλοιπες, την έφερε κι αυτή σε πέρας. Εύγε του!