Έχουμε μάθει, δυστυχώς έχει μπει πια στο DNA μας, ν’ αποφεύγουμε την πληρωμή στην εφορία. Εφευρίσκουμε μύριους τρόπους να ξεφεύγουμε από τα πλοκάμια της. Και τι δεν σκαρφιζόμαστε! Όσες, ηλεκτρονικές και μη, τσιμπίδες κι αν μας βάλουν, εμείς πάντα θα βρίσκουμε τρόπο ν’ αποφεύγουμε να πληρώσουμε.
Αυτό που στα λεγόμενα πολιτισμένα κράτη είναι υψηλό καθήκον, η δική μας παιδεία της μαγκιάς και του κουτσαβακισμού, αρνείται να το δεχτεί. Κανένας δεν έσκυψε στα παιδιά μας, ούτε εμείς σαν γονείς, αλλά ούτε και η πολιτεία με τους εκπαιδευτικούς, να τους εξηγήσει πως, αν δεν πληρώσουμε αυτά που μας αναλογούν, ανάλογα με τις δυνατότητές μας, δεν θα έχουμε χρήματα για νοσοκομεία, για δημόσια έργα, για το στρατό, για συντάξεις, για την εύρυθμη λειτουργία του κράτους γενικότερα.
Γι’ αυτό λοιπόν, όταν το αυτοκίνητό σας συναντήσει μια λακκούβα στο δρόμο, όταν πάτε στο νοσοκομείο και δεν βρείτε γιατρούς και φάρμακα, όταν πέσει παγετός και καταστρέψει τη σοδειά σας και δεν υπάρχουν χρήματα ν’ αποζημιωθείτε, σκεφτείτε μήπως φταίτε κι εσείς γι’ αυτό. Την επόμενη λοιπόν φορά που θα μηχανευτείτε τρόπους ν’ αποφύγετε τη λυπητερή της εφορίας, αναλογιστείτε αν πρέπει να το κάνετε, αν αξίζει να ζείτε σ’ ένα τριτοκοσμικό κράτος.
Σε πολλά κράτη, όπως στις ΗΠΑ, η φοροδιαφυγή τιμωρείται αυστηρά. Όμως δεν λύνεται το πρόβλημα με τιμωρίες και απειλές, αλλά με τη σωστή παιδεία. Αν δεν νοιώσουμε πως κάνουμε έγκλημα, με το να ξεγελάμε την εφορία, ποτέ δεν πρόκειται να μας συνετίσουν οι αυστηρές ποινές.
Όμως, ίσως κι οι κρατικοί νομοθέτες να φταίνε λιγάκι, γιατί θεσπίζουν νόμους, βάσει των οποίων πρέπει να πληρώνουμε υπερβολικά ποσά, σε σχέση με αυτά που εσοδεύουμε. Ας βάλουν κι αυτοί νερό στο κρασί τους, γιατί κρίση έχουμε, δεν είναι δυνατόν να λειτουργήσουμε όπως οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι. Κι επιτέλους, ας μην τα περιμένουν όλα από τους μισθωτούς, την εύκολη πάντα λύση.
Τελειώνοντας, θέλω ν’ αναφέρω ένα περιστατικό που μου συνέβη τις προάλλες στην εφορία της πόλης μας. Έτυχε να χρειαστώ φορολογική ενημερότητα. Βρέθηκα να χρωστάω εκατό Ευρώ, χωρίς την πληρωμή των οποίων δεν μπορούσα να πάρω το χαρτί που χρειαζόμουν.
Έσπευσα στο ταμείο, κι εκεί μου είπαν πως πρέπει να πληρώσω σε τράπεζα. Τους παρακάλεσα να πάρουν τα χρήματα, όμως ήταν ανένδοτοι. Έπρεπε να πάω στην τράπεζα, να στηθώ στην ουρά, κι αν προλάβαινα, να ξαναρχόμουν. Να πληρώσω πήγα, κι όχι να με τιμωρήσουν, γιατί έτσι το είδα.
Κι ερωτώ τώρα, ο ανόητος: Σε ποιο κράτος του κόσμου πάς στην εφορία να πληρώσεις, κι αυτή αρνείται να παραλάβει χρήματα; Το ταμείο της τότε, τι χρειάζεται; Μήπως κάποιοι κανονισμοί, κατ’ εμέ τουλάχιστον άστοχοι, θα έπρεπε ν’ αλλάξουν;