Είναι ντροπή για έναν κόσμο που υποτίθεται ότι είναι πολιτισμένος, τουλάχιστον έτσι θέλει να εμφανίζεται, να συντηρεί ένταση και μίσος ανάμεσα σε λαούς και εθνότητες της ίδιας χώρας με διαφορετικότητες όμως, θρησκευτικές και πολιτισμικές.
Είναι περίεργο και τα ερωτήματα γεννιούνται αμέσως, το πως γίνεται αυτό και κυρίως ποιούς σκοπούς εξυπηρετεί;
Η διατήρηση κρίσεων και εντάσεων, περιφερειακών όπως συμβαίνει αυτή την στιγμή στην δημοκρατία τωνΣκοπίων, μιας χώρας υβριδικής, μιας χώρας μαριονέτα στα χέρια ισχυρών της γης, φαίνεται ότι κρύβει κάποια ενορχηστρωμένη προσπάθεια ικανοποίησης συμφερόντων τους.
Ανοίγοντας το ντουλάπι της ιστορίας ξέθαψα στην μνήμη μου την δημιουργίαμιας άλλης οργάνωσης πριν πολλά χρόνια με τις ίδιες προσδοκίες και κάτω από τις ίδιες συνθήκες, όπως έχει συμβεί στην δύσκολη περιοχή των Βαλκανίων πολλές φορές.
Μιας περιοχής όμως που αποτελεί δυστυχώς πρόσφορο έδαφος για τέτοιου είδους εντάσης λόγω της πανσπερμίας εθνοτήτων αλλά και θρησκειών και πολιτισμών, την οποία και κάποιοι εκμεταλλεύονται στο έπακρο.
Η οργάνωση αυτή έδρασε στην Κροατία τον περασμένο αιώνα με σαφέστατο προσανατολισμό την ανεξαρτησία της, με το όνομα «Ουστάσι» και αρχηγό τον πασίγνωστο συνεργάτη των Γερμανών, εθνικιστή, Άντε Πάβελιτς, την περίοδο της κατοχής της Γιουγκοσλαβίας από αυτούς.
Στο όνομα της ανεξαρτησίας έγιναν εγκλήματα κατά των υπολοίπων εθνοτήτων και διαφορετικών θρησκειών και μάλιστα με την υποστήριξη της παπικής εκκλησίας.
Εγκλήματα και μίσος που έφτασε ως τις μέρες μας την δεκαετία του ' 90.
Η οργάνωση των ουστάσι είχε σχέσεις δυνατές από το 1920 με μια «μακεδονική εταιρεία» η οποία τότε δρούσε στην Ευρώπη, με όνειρο την ανεξαρτησία της περιοχής Πόλογκ όπου σήμερα βρίσκονται τα Σκόπια.
Η δράση μιας άλλης οργάνωσης στην Αλβανία την εποχή της πτώσης του κομμουνισμού της UCK με τις ίδιες κατευθύνσεις ακραίου εθνικισμού και μεγαλοιδεατισμού, η οποία δρα αυτή την στιγμή και στα Σκόπια, μας δίνει να καταλάβουμε ότι η δημιουργία εντάσεων και κρίσεων έχει συντελεστεί σε βάθος χρόνου και δεν είναι κάτι το πρόσκαιρο.
Δεν είναι τυχαίο το ότι η οικονομική κρίση στην Ελλάδα, η ένταση στο Αιγαίο, η ιδέα της μεγάληςΑλβανίας, καθώς και ο διαμελισμός των Σκοπίων έχουν έναν κοινό στόχο, τη διατήρηση των διεκδικήσεων ανάμεσα στους λαούς των Βαλκανίων, με το κέρδος της μη ενοποίησης τους σε μια δυνατή η χαλαρή ομοσπονδία, μια ομοσπονδία που θα είχε σοβαρά οικονομικά και στρατηγικά αποτελέσματα τα οποία και θα άλλαζαν τις ισορροπίες στην περιοχή της ανατολικής Ευρώπης αλλά και της νοτιοανατολικής μεσογείου.
Φανταστείτε μια ένωση βαλκανικών κρατών με κοινούς σκοπούς και νόμισμα, και αφήστε στην άκρη την επιστροφή στην δραχμή και τις αμφίβολες εικόνες για ύπαρξη κοιτασμάτων πετρελαίου στην Ελλάδα.
Φανταστείτε μια ειρηνική συνύπαρξη των λαών της βαλκανικής μαζί βέβαια με την Τουρκία, αφού είναι βαλκανική χώρα, πόσο οικονομικά θα ήταν απελευθερωμένη αφού δεν θα είχε το εξοπλιστικό βάρος.
Το πέρασμα ενεργειακών αγωγών, ο έλεγχος τους, το σταυροδρόμι των ναρκωτικών και η είσοδός τους στην Ευρώπη, τα κύματα των προσφύγων, όλα, όλα περνούν από την χερσόνησο του Αίμου, ακόμη και ιδέες, ακόμη και πολιτισμός, έχουν το πέρασμά τους από τα Βαλκάνια, από την μπαρουταποθήκη της Ευρώπης, έτσι ήθελαν εσκεμμένα να τα βαφτίσουν και το πέτυχαν στην πραγματικότητα.
Παρόλα αυτά δεν είναι δικιά μου ιδέα η βαλκανική ομοσπονδία.
Η σύλληψη της ιδέας αυτής εντοπίζεται στα τέλη του 19ου αιώνα και πατέρας της είναι ο Ρήγας Φεραίος. Είχε ως βάση τις αρχές του σοσιαλισμού, της οικονομικής ισότητας και της κοινωνικής αλληλεγγύης.
Όραμα του Ρήγα Φεραίου ήταν να ενώσει τους λαούς των Βαλκανίων παρακάμπτοντας τις φυλετικές, πολιτικές και θρησκευτικές διαφορές τους, προσδοκώντας έτσι στην απελευθέρωσή τους από τους δυνάστες της εποχής πράγμα που πιστεύω ότι αποτελεί και την δικιά μας σημερινή προσδοκία και αναζήτηση.
Εύχομαι και ελπίζω κάποτε να γίνει πραγματικότητα το όνειρο του ήρωα και μάρτυρα Ρήγα Φεραίου.