Ξεκίνησα να πάω στο βουνό. Κάθε φορά που πήγαινα, γνώριζα πως μπορεί να ήταν και η τελευταία. Οι λύκοι είχαν αποθρασυνθεί. Δεν αρκούνταν στα ψηλά, εκεί που εύρισκαν την τροφή τους, αλλά κατέβαιναν όλο και χαμηλότερα. Μέχρι τώρα είχα σταθεί τυχερός, γιατί δεν είχα συναντήσει ολόκληρη αγέλη, αλλά έναν ή δύο μαζί, που δεν μου επιτέθηκαν.

Οι λύκοι είναι δυνατά και πανέξυπνα ζώα. Δεν πρόκειται να επιτεθούν, αν δεν είναι απόλυτα σίγουροι για την επιτυχία της προσπάθειας. Περικυκλώνουν το υποψήφιο θύμα, κι όταν εκείνο δεν έχει πια καμία ελπίδα σωτηρίας, τότε ορμάνε και το κατασπαράζουν. Διάβηκα μέσα από πεύκα και έλατα, τι ομορφιά, άκουσα το αεράκι που, περνώντας μέσα από τα δέντρα μου μιλούσε, κι άραξα στην πηγή για παξιμάδι, τυρί και ντομάτα.
Στο δρόμο είχα συναντήσει κάποιους μοναχικούς λύκους, που πέρασαν κοντά μου, χωρίς να με πειράξουν. Ήμουνα μαθημένος και δεν φοβήθηκα. Όταν βγήκα όμως στο ξέφωτο, τότε είδα πως η κατάσταση είχε αγριέψει αρκετά. Τούτη τη φορά, απέναντί μου είχα ολόκληρη αγέλη πεινασμένων λύκων, που με είχαν περικυκλώσει σε ακτίνα εκατόν πενήντα μέτρων περίπου.
Άρχισαν ένα ελαφρό τρέξιμο γύρω - γύρω, κι όσο έτρεχαν, τόσο η ακτίνα μίκραινε. Στο όπλο μου είχα πάντα μία σφαίρα, ήταν αρκετή. Όταν έφτασαν στα εκατό μέτρα, εξακολουθούσα να τους παρατηρώ ατάραχος. Τότε τα κεφάλια των λύκων μου φάνηκαν γνωστά. Αυτή η παραίσθηση όμως δεν κράτησε ούτε μισό δευτερόλεπτο. Έβαλα τις αισθήσεις μου στη μέγιστη δυνατή απόδοσή τους και περίμενα. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα άλλο πια.
Σε λίγο η ακτίνα έγινε πενήντα μέτρα, αλλά κανένας τους δεν έλεγε να επιτεθεί ακόμα. Γνώριζα πως αυτό θα γίνει, πως ζω τα τελευταία μου λεπτά, όμως δεν ανησυχούσα καθόλου. Με ολύμπια ψυχραιμία έβλεπα τα πεινασμένα τους μάτια, που με πλησίαζαν.
Τότε ξεχώρισα τον πιο μεγαλόσωμο, που ξέκοψε μεμιάς από τον κύκλο, και με τεράστια πηδήματα όρμησε να με κατασπαράξει. Χωρίς να σκεφτώ τίποτα, άνοιξα το στόμα μου, έβαλα την κάννη μέσα, πόσο γλυκιά μου φάνηκε, σκέτο μέλι, και πυροβόλησα, τη στιγμή ακριβώς που ο λύκος είχε κάνει το τελευταίο του πήδημα, λίγα μέτρα από το κορμί μου.
(Αφιερωμένο στους γενναιόψυχους Έλληνες, που προτίμησαν να βάλουν τέλος στη ζωή τους, αρνούμενοι τον καθημερινό εξευτελισμό και την ποδοπάτηση της αξιοπρέπειάς τους, από τους φωστήρες που μας κυβέρνησαν κι εξακολουθούν να μας κυβερνούν. Από αυτούς, που υπέγραψαν τα μνημόνια, χωρίς να μπουν στον κόπο να τα διαβάσουν. Από όλους αυτούς τους ανίκανους, που πήραν την ψήφο μας και μας πρόδωσαν).