Πολλές φορές τα αποτελέσματα αυτών που κάνουμε σήμερα επηρεάζουν με καλό ή κακό τρόπο το μέλλον.
Τα βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα των αποφάσεών μας, όταν αυτές είναι μικρού βεληνεκούς, δηλαδή προσωπικές αποφάσεις που αφορούν τη ζωή μας, τα συναντάμε γρήγορα μπροστά μας, και πολλές φορές τα διορθώνουμε.
Τα μακροπρόθεσμα όμως αποτελέσματα των αποφάσεων που δεν είναι ελεγχόμενες από εμάς τους ίδιους δυστυχώς έχουν καλή κάλυψη και δεν είναι ορατά, τουλάχιστον από έναν κοινό άνθρωπο χωρίς ιδιαίτερη μόρφωση.
Αυτή λοιπόν η κρίση που διανύουμε την παρούσα χρονική στιγμή, όσο και αν είναι περίεργο, θα έχει αντίκτυπο μετά από πολλά χρόνια και ιδιαίτερα για τις επόμενες γενιές.
Δεν εννοώ βέβαια τα διαχρονικά οικονομικά αποτελέσματα της κρίσης αυτής, αλλά ο νους μου πηγαίνει στα υπόλοιπα, κοινωνικά, ψυχικά, τεχνικά, περιβαλλοντικά ακόμα και πολιτισμικά αρνητικά αποτελέσματα, που θα έχει σε βάθος χρόνου.
Οι κακές διατροφικές συνήθειες που αποκτά κάποιος σε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις πιστεύω ότι θα είναι ένα σοβαρό αποτέλεσμα της κρίσης που το αντίκτυπο του θα είναι η κακή υγεία όλο και περισσότερων Ελλήνων για πολλά χρόνια μετά.
Η χρήση κακής ποιότητας ανταλλακτικών και εργαλείων, που έχουν φτηνή τιμή και είναι προσιτά από όλους αλλά για μικρό χρονικό διάστημα αφού οι ζημιές τους είναι συχνές και αλλάζουν γρήγορα, θα έχει μεγάλο κόστος στον παραγωγικό και τεχνικό ιστό της βιομηχανίας, της βιοτεχνίας, των κατασκευών, των αυτοκινήτων, πράγμα το οποίο σημαίνει κακής ποιότητας λειτουργία και παραγωγής αγαθών που προέρχονται από αυτά.
Μεγάλο κοινωνικό κόστος θα έχει και η μη ενασχόληση των ανθρώπων με τον πολιτισμό και την τέχνη αφού η οικονομική δυσπραγία δεν αφήνει τους Έλληνες να ασχοληθούν με τα παραπάνω.
Το άγχος, η αναζήτηση χρημάτων και εργασίας είναι μία θηλιά στο λαιμό του κάθε ανθρώπου που τον συνθλίβει ψυχικά και χρονικά, δεν τον αφήνει κυρίως να ρίξει το βάρος στην καλλιέργεια του νου και της ψυχής του.
Αντ’ αυτού τον καθηλώνει σε μια γρήγορη εύπεπτη και ανούσια ενασχόληση με πράγματα και εικόνες που του είναι παγερά αδιάφορα αλλά τόσο χαρακτηριστικά που αυτό καταντάει να είναι το ηρεμιστικό του.
Με λίγα λόγια η κρίση δεν αφήνει περιθώριο ελεύθερης και σοβαρής σκέψης, είναι καταιγιστικά γρήγορη, βομβαρδίζει τον άνθρωπο με άχρηστες οικονομοτεχνικές πληροφορίες, τις οποίες ούτε οι ίδιοι οι οικονομολόγοι δεν καταλαβαίνουν, επίτηδες για να μπορεί κάποιος να λειτουργεί σαν μέρος του προβλήματος κάνοντας ανάλυση των οικονομικών σαν να ήταν υπουργός.
Έχω την γνώμη ότι γρήγορα πρέπει να στραφούμε προς μια κατεύθυνση αλλαγής όλων αυτών που κάνουμε λανθασμένα και να κοιτάξουμε όχι την έξοδο από την κρίση αλλά την προστασία της ίδιας μας της ύπαρξης και του βιοτικού μας επιπέδου.
Ένα τελευταίο συμπέρασμα είναι ότι οι νέοι άνθρωποι κυρίως θα βρεθούν απροετοίμαστοι και ανήμποροι τα επόμενα χρόνια όταν θα κλιθούν να αντιμετωπίσουν την πρόκληση της επιστροφής σε μια υγιέστατη σε εισαγωγικά οικονομική κατάσταση αφού δεν θα μπορούν πλέον να αναγνωρίσουν πιο είναι το φιλικό περιβάλλον που θα μπορούν να ζήσουν.
Αυτό που έζησαν έως τώρα ή η επιστροφή τους σε μια άκρως καταναλωτική κοινωνία;
Αν πέσουν σε αυτή την παγίδα και αποδεχτούν εκ νέου την επιστροφή μιας κοινωνίας στα παλιά δεδομένα που είναι ένα άγνωστο τοπίο γι’ αυτούς πιστεύω ότι θα κάνουν ξανά τα λάθη μας από την αρχή και αυτό αποτελεί την δικιά μας αποτυχημένη προσπάθεια να δώσουμε μαθήματα στα παιδιά μας θα είναι το δικό μας Βατερλώ.