«Πουλήθηκε καπέλο του Ναπολέοντα σε αστρονομική τιμή», «Έσπασε όλα τα ρεκόρ η κιθάρα του Τζον Λέννον, που πουλήθηκε σε δημοπρασία αντί… δολαρίων», «Το φόρεμα που φορούσε η Μαίριλυν Μονρόε στην ταινία…, αναμένεται να πουληθεί από το γνωστό οίκο δημοπρασιών…, και ουδείς γνωρίζει την τιμή εκκίνησης. Πάντως θα είναι αρκετά υψηλή, τέτοια που μόνο ένας Κροίσος θα μπορούσε να προσφέρει».
Ειδησούλες, αλιευμένες από εφημερίδες του εικοστού πρώτου αιώνα. Πριν φιλοσοφήσουμε λατινιστί, «Ο τέμπορα, ο μόρες!», ας κουνήσουμε καλά το κεφάλι μας κι ας αναφωνήσουμε: «Μήπως τρελαθήκαμε τελείως;»
Μήπως δίνουμε αξία σε πράγματα που δεν πρέπει; Και τι θα καταλάβουμε δηλαδή, αν αποκτήσουμε ένα από αυτά τα αντικείμενα; Θα γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι; Ας γελάσω! Καλά, μήπως ενδιαφέρει κανέναν σήμερα, να γίνει καλός άνθρωπος; Πρώτη σειρά στις προτεραιότητές μας έχουν τα χρήματα, δυστυχώς, και μετά όλα τα άλλα. Γιατί σκάω λοιπόν; Μήπως είμαι ένας ανόητος, που επιμένω στις κλασικές αξίες, και δεν ακολουθώ τα ρεύματα της εποχής μου; Ίσως να είναι κι έτσι, όπως θα έλεγε ο μέγας Ρίτσος.
Καταντήσαμε κενόδοξοι και ματαιόδοξοι, άνθρωποι χωρίς υπόβαθρο, χωρίς αξίες, χωρίς περιεχόμενο, κούφιοι. Μας ενδιαφέρει μόνο η επιφάνεια, το λαμπερό περιτύλιγμα, κι όχι η ουσία των πραγμάτων. Κι όλα αυτά τα τραγικά, γιατί τέτοια είναι, ξεκινούν από την παιδεία μας. Την παιδεία που πρώτα δίνουν οι γονείς στο σπίτι, και μετά η πολιτεία με τους δασκάλους και τους καθηγητές. Να λοιπόν που θα θυμηθώ για πολλοστή φορά τους προγόνους μας με την ένδοξη, ανθρωπιστική παιδεία, που τόσο πολύ μας λείπει σήμερα. Κανένας δεν έσπευσε να πάρει το ραβδί του Σωκράτη, λίγο πριν πιει το κώνειο, για να το μοσχοπουλήσει κατόπιν. Κανένας δεν αγόρασε την πένα του Σοφοκλή ή του Ευριπίδη. Τίμησαν μόνο το έργο που άφησαν αυτά τα ιερά τέρατα του πνεύματος, κι όχι τα σαντάλια και τα ζωνάρια τους. Αυτά, για να ξέρουμε πού πατάμε και πού βρισκόμαστε!
Το κακό ξεκίνησε από πολύ παλιά. Οι πρώτοι χριστιανοί κατηγορούσαν λανθασμένα τους Έλληνες σαν ειδωλολάτρες, ανθρώπους δηλαδή που λάτρευαν τα είδωλα, (ξόανα, αγάλματα). Όμως, τι ειρωνεία, τους ξεπέρασαν! Δεν μιλάμε μόνο για την παθολογική λατρεία που δείχνουν στις εικόνες, σε σημείο μάλιστα να τις ονομάζουν θαυματουργές, και ν’ αποδίδουν σ’ αυτές το όποιο θαύμα συντελείται.
Μιλάμε για την αντικειμενολατρεία, που μόνο σε θρησκείες προϊστορικές συναντάμε. Κι εξηγούμαι: Φτάσαμε να λατρεύουμε την Τίμια Ζώνη της Παναγίας, ένα αντικείμενο που φορούσε, το ζωνάρι της δηλαδή. Κι αν νομίζετε πως αυτό γινόταν κάποτε, για πεταχτείτε ως την Κέρκυρα. Εκεί μπορείτε να προσκυνήσετε τα παπούτσια του Αγίου Σπυρίδωνα. Αν αυτό δεν είναι ειδωλολατρεία, τότε τι είναι;
Και κάτι ανείπωτο. Κάτι που δεν μπορεί να το συλλάβει ούτε η πιο διεστραμμένη φαντασία, κι όμως συμβαίνει, και μάλιστα αρκετοί «σοβαροί» άνθρωποι το λατρεύουν: Σε δύο Ιταλικές πόλεις, στους καθεδρικούς ναούς τους, υπάρχει -άκουσον- η θεία ακροβυστία, δηλαδή το πετσάκι που έκοψαν από τον νεογέννητο Ιησού, την ημέρα της περιτομής του. Μην απορείτε, έτσι ακριβώς είναι τα πράγματα, φίλοι μου!
Τι κι αν φώναζε ο Σωκράτης πως εμπιστεύεται (πιστεύει) μόνο στη λογική; Τι να πω, δεν ξέρω. Ο μέγας Αϊνστάιν το έθεσε κάπως έτσι: «Δύο πράγματα δεν έχουν τέλος. Το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία. Για το πρώτο μάλιστα δεν είμαι και τόσο σίγουρος».
Πριν, αγαπητοί μου αναγνώστες, μου προσάψετε οποιοδήποτε επίθετο, πριν μου κολλήσετε αβασάνιστα οποιαδήποτε ταμπέλα, σκεφτείτε λίγο αυτά που καταγράφω, κι αν, κατά τη γνώμη σας, έχω άδικο, σας θερμοπαρακαλώ να το αποδείξετε με σοβαρά επιχειρήματα. Θα χαρώ να κονταροχτυπηθώ μαζί σας, αρκεί να με αντιμετωπίσετε πολιτισμένα και καλοπροαίρετα. Ευχαριστώ.