Θα ήθελα να ζήσω σε μια πόλη που ο καθένας θα σέβεται το διπλανό του, και θα συμπεριφέρεται, όπως ακριβώς θέλει να του συμπεριφέρονται οι άλλοι. Σε μια πόλη που οι αξίες θα έχουν αξία, και που οι κάτοικοί της θα νοιάζονται για τα κοινά, χωρίς ν’ αδιαφορούν σε όσα αφορούν όλους μας, αλλά θα είναι μπροστάρηδες στον αγώνα για ένα καλύτερο αύριο.
Θα ήθελα να ζήσω σε μια πόλη που δεν θα είναι μονολιθική και μονόχνοτη στις ιδέες της, αλλά ανοιχτή σε κάθε καινούργια άποψη, αφού πρώτα σταθμίσει τα υπέρ και τα κατά, και μετά ν’ αποφασίσει ελεύθερα αν θα την ενστερνιστεί. Σε μια πόλη που δεν θα υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, που οι πρόσφυγες δεν θ’ αντιμετωπίζονται σαν άτομα κατώτερης στάθμης και σαν ευκαιριακά μεροκάματα, και που η προσωπικότητα του καθενός θα ήταν σεβαστή, χωρίς προκαταλήψεις.
Θα ήθελα να ζήσω σε μια πόλη, που οι γείτονες δεν θα σχολιάζουν την καλημέρα του γείτονα ή του περαστικού, και η προσωπική ζωή του καθενός δεν θα ενδιαφέρει κανέναν, ούτε θα είναι μέτρο σύγκρισης για κανέναν. Σε μια πόλη χωρίς κατίνες, κουτσομπολιά, ρουφιάνους, σπιούνους, τοκογλύφους και πρόστυχους ανθρώπους. Σε μια πόλη που οι γκαμήλες της θα κοιτάζουν μονάχα τη δική τους καμπούρα κι όχι των άλλων, και που δεν θα σχολιάζουν τη συμπεριφορά του άλλου, αν δεν τους ενοχλεί.
Θα ήθελα να ζήσω σε μια πόλη με ευαίσθητους κατοίκους, πρόθυμους να συνεργαστούν για κάτι καλό που απαιτεί συλλογική δουλειά, όπως το ανέβασμα ενός θεατρικού έργου, που δεν θα υπάρχει ο φόβος του κλέφτη, και που οι πόρτες των σπιτιών δεν θα έχουν κλειδαριές, όπως στα χρόνια των παππούδων μας. Σε μια πόλη χωρίς κακόβουλους ανθρώπους, που το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι πώς να βγάζουν το μάτι του άλλου.
Θα ήθελα να ζήσω σε μια πόλη που οι κάτοικοί της θ’ ανοίγουν την πόρτα του σπιτιού τους άφοβα στο φίλο, το γείτονα και το γνωστό, που οι γείτονες θα νοιάζονται ο ένας τον άλλον, και που όταν ένας βρεθεί σε ανάγκη, να σπεύδουν όλοι να τον συνδράμουν. Σε μια πόλη που οι γιατροί θα γιάτρευαν τις αρρώστιες των ασθενών τους, και δεν θα τις συντηρούσαν, για να έχουν πάντα πελατεία, και που όταν χρειαστεί να σε χειρουργήσουν, δεν θ’ απαιτούσαν φακελάκι, φέρνοντάς σε σε απόγνωση.
Θα ήθελα να ζήσω σε μια πόλη που οι υπηρεσίες της θα είχαν σαν γνώμονα την εξυπηρέτηση των κατοίκων, χωρίς να τους ταλαιπωρούν, που οι δημόσιοι υπάλληλοι θ’ αντιμετώπιζαν τον καθένα σαν εργοδότη τους, γιατί έτσι ακριβώς συμβαίνει, αφού ο μισθός τους βγαίνει από τους φόρους που πληρώνουμε όλοι μας. Σε μια πόλη που οι ιερωμένοι θα σκύβουν με πραγματική αγάπη πάνω στα προβλήματα του κόσμου, και θα βοηθούν, όσο μπορούν, ακόμα και μ’ ένα καλό λόγο μονάχα.
Θα ήθελα να ζήσω σε μια πόλη που οι εποχούμενοι οδηγοί θα σέβονται τους πεζούς αλλά και ο ένας τον άλλον, που θα υπάρχουν ποδηλατόδρομοι, και που τα πεζοδρόμια δεν θα καταλαμβάνονται από τα καθίσματα των καφετεριών, και από τα σταθμευμένα αυτοκίνητα. Σε μια πόλη που θ’ ανθίζουν λουλούδια όλες τις εποχές στις νησίδες της, αλλά και σ’ όλες τις βεράντες των σπιτιών, που κανένας δεν θα τολμούσε να κόψει ένα δέντρο για οποιοδήποτε λόγο. Σε μια πόλη που θα μεριμνούσε για τα αδέσποτα σκυλιά και τις γάτες.
Θα ήθελα να ζήσω σε μια πόλη που να έχει ταυτότητα, ν’ αναγνωρίζεται απ’ όλους για κάτι ξεχωριστό που θα διαθέτει, και που ο επισκέπτης θα νοιώθει τη ζεστασιά και τη φιλοξενία της. Σε μια πόλη που ο απογευματινός περίπατος θ’ αποτελούσε πηγή έμπνευσης και θα σου πρόσφερε ανάταση ψυχής.
Θα ήθελα να ζήσω σε μια πόλη που κανένας δεν θα πετούσε απορρίμματα οπουδήποτε, παρά μονάχα στους κάδους, που οι οδοκαθαριστές θ’ αντιμετωπίζονταν με χαμόγελο, αφού χωρίς τη συνειδητή τους εργασία, δεν θα μπορούσαμε να κυκλοφορήσουμε. Σε μια πόλη που όλοι θα σέβονταν τις ώρες κοινής ησυχίας, που οι καφετέριες δεν θα ενοχλούσαν με τη μουσική τους γείτονες, και που οι γύφτοι, συγνώμη, οι ρομά, δεν θα ξεσήκωναν την πόλη με τα μεγάφωνα των αγροτικών τους στη διαπασών, προκειμένου να γίνει γνωστό στους χρήστες πως έφτασε καινούργιο πράμα στην αγορά.
Θα ήθελα να ζήσω σε μια πόλη με πολλά πάρκα με σιντριβάνια, θερινούς κινηματογράφους, χώρους άθλησης ανοιχτούς στον καθένα, (γήπεδα ποδοσφαίρου, καλαθοσφαίρισης, αντισφαίρισης κ.α), κουτούκια με καλό μεζέ και ζωντανή μουσική χωρίς μικρόφωνα, στέκια δημιουργικής απασχόλησης για όλους, λέσχες που ασχολούνται με την τέχνη, (παρουσιάσεις βιβλίων, διαλέξεις κ.α), με θέατρο, χορωδίες και φιλαρμονική.
Θα ήθελα να ζήσω σε μια πόλη που θα προβλέπει το μέλλον και τις ανάγκες που θα παρουσιαστούν, και θα μεριμνά πριν την από έλευσή τους, για την αντιμετώπισή τους. Μια πόλη που δεν είναι δύσκολο να βρεθεί. Οποιαδήποτε Ελληνική πόλη μπορεί να πληροί αυτούς τους όρους, αρκεί οι κάτοικοί της να έχουν αποκτήσει την παιδεία που χρειαζόμαστε όλοι μας.