Κάθομαι άβουλος στη βεράντα μου και κοιτάζω τους ξυλοκόπους που αφαιρούν τη ζωή από τα πεύκα του λόφου Ξενία. Θέλω να φωνάξω, να ουρλιάξω πως αυτή τη στιγμή συντελείται ένα έγκλημα, μα δεν έχω τη δύναμη να το κάνω. Μένω καρφωμένος να τους θωρώ αμίλητος, πικραμένος.
Όλα λες και γίνονται ερήμην μου, μα μήπως αυτή δεν είναι η αλήθεια; Όλα γίνονται χωρίς να νοιάζεται κανένας. Όλα καταστρέφονται γύρω μας, κι εμείς παίζουμε το ρόλο του θεατή, ανίκανοι να σκούξουμε, να βροντοφωνάξουμε, να δηλώσουμε πως ζούμε τέλος πάντων.
Πάει το δασάκι του λόφου μας. Υποθέτω πως κάποιοι γείτονες θα κάλεσαν τους δολοφόνους των δέντρων, επειδή θα φοβήθηκαν μήπως τα πεύκα πέσουν και πλακώσουν τα σπίτια τους. Λες και δεν υπάρχουν άλλες λύσεις, όπως αντιστηρίγματα με χοντρά συρματόσχοινα. Όχι, ο κίνδυνος πρέπει να εκλείψει εντελώς. Να κοιμούνται οι άνθρωποι ήσυχοι. Να προστατέψουν τη ζωή και την περιουσία τους πάνω απ’ όλα.
Όμως, θα είναι η ζωή τους ίδια, χωρίς τα πεύκα; Θα έχουν ένα φίλο δίπλα τους σαν αυτά; Σκέφτηκαν άραγε πόσες εκατοντάδες πουλιά φωλιάζουν στα κλαδιά τους; Αυτά δεν ξεσπιτώθηκαν; Πού θα βρούνε καταφύγιο τώρα; Αυτά, αφήστε, είναι ψιλά γράμματα…
Ξέχασαν όμως πως τα πεύκα υπήρχαν, πριν αυτοί σκάψουν το λόφο και χτίσουν τα σπίτια τους. Κανονικά αυτοί είναι οι εισβολείς, κι αυτούς έπρεπε τα πεύκα να κυνηγήσουν. Έπρεπε, λέμε, αλλά βλέπεις τα πεύκα δεν κυνηγάνε κανένα. Στέκονται περήφανα και δωρίζουν τα αγαθά τους απλόχερα σε όλους, χωρίς να τους το ζητήσει κανένας.
Ο γερανός τώρα έχει σηκώσει αρκετά ψηλά ένα χειριστή βενζινοπρίονου, που θα έλεγα πως ηδονίζεται να κόβει τον πανύψηλο ευκάλυπτο. Τον κόβει λίγο - λίγο. Πρώτα την κορυφή, και μετά κατεβαίνει και αφανίζει τον κορμό του, κάνοντάς τον κομμάτια, «χωρίς περίσκεψιν, χωρίς αιδώ». Κι εγώ, εδώ, απέναντι, τον κοιτάζω απλά, χωρίς να κάνω τίποτα. Πώς κατάντησα!
Τώρα, ότι και να πω, ότι και να γράψω, το έγκλημα έχει πια συντελεστεί. Σκέφτομαι αν τα κομμένα πεύκα μπορέσουν να με συγχωρέσουν ποτέ για την αδιαφορία που επέδειξα. Η ζωή μας δεν θα είναι ίδια πια, χωρίς αυτά τα δέντρα. Μπορεί να φυτέψουν άλλα, θάμνους ίσως, που δεν ψηλώνουν και δεν κινδυνεύουν να πέσουν και να πλακώσουν σπίτια. Πολλά μπορεί να γίνουν, αλλά ο λόφος Ξενία έχει δεχτεί ένα σοβαρό πλήγμα, και δεν πρόκειται να ξαναγίνει στο άμεσο μέλλον όπως ήταν πρώτα.
Να υποθέσω πως ο Βαγγέλης, ο δήμαρχός μας, συμμετείχε σ’ αυτό το ανοσιούργημα; Ίσως να μην είναι κι αυτός άμοιρος ευθυνών. Δεν ξέρω ποιος έδωσε την εντολή της κοπής, κι ούτε μ’ ενδιαφέρει πια. Όποιος και να το έκανε, και για οποιοδήποτε λόγο, ελπίζω να μπορεί τα βράδια να κοιμάται ήσυχος.
Μπορεί και να τα παραλέω, μπορεί να είμαι υπέρ του δέοντος ρομαντικός κι ευαίσθητος θα πουν κάποιοι, αλλά έχω να τους απαντήσω πως τίποτε μα τίποτε δεν μπορεί ν’ αντικαταστήσει τη ζωή ενός δέντρου, κι όποιος κόβει ένα δέντρο, είναι σαν να αυτοτραυματίζεται, αφού αδυνατεί να καταλάβει το μέγεθος της πράξης του.
Αυτά τα δέντρα κουβαλούσαν πολλά χρόνια στην πλάτη τους ώσπου να γίνουν αυτά που ήταν, αλλά δεν τα σεβαστήκαμε, δεν αφουγκραστήκαμε την αγωνία τους να μας προσφέρουν την αγάπη τους. Τι κρίμα, τα δέντρα δεν μιλάνε, δεν μπορούν να ικετέψουν για τη ζωή τους, δεν κλαίνε, δεν θρηνούν για το χάλι μας.