Νοιώθω ντροπή σαν Έλληνας, όταν βλέπω τη χώρα μου να συνεχίζει να δανείζεται για να πληρώνει παλιά δανεικά, και να βουλιάζει όλο και πιο βαθιά στην εξάρτηση από τους κάθε λογής δανειστές. Έτσι, αναγκαζόμαστε, πέντε χρόνια τώρα, να ζούμε με σκληρή λιτότητα, χωρίς ελπίδα ανάκαμψης.
Νοιώθω ντροπή, που οι ξένοι καθορίζουν τα πάντα στη χώρα μου, από το πόσο ΦΠΑ θα πληρώσουμε, τι μισθούς και τι συντάξεις θα παρέχουμε, ποιους δημόσιους οργανισμούς θα ξεπουλήσουμε και σε ποιον, τι φόρους θα επιβάλουμε, τι ρούχα θα φορέσουμε, (όπως πάμε, θα γίνει κι αυτό), και πολλά άλλα. Απορώ γιατί ακόμα δεν έχουμε ξεσηκωθεί.
Για πόσο καιρό άραγε, θα διαπραγματευόμαστε την αξιοπρέπειά μας; Για πόσο καιρό θα ζητιανεύουμε, ανίκανοι όντες να παράγουμε κάτι δικό μας; Για πόσο καιρό θα μας επιβάλουν να κλείνουμε τα εργοστάσιά μας, (εργοστάσια ζάχαρης), και να βλέπουμε στα ράφια των καταστημάτων μας, τα προϊόντα που γουστάρουν αυτοί;
Επιτρέπεται, σαν λαός που έχουμε αφήσει το στίγμα μας παντού, σε όλο τον πλανήτη, που έχουμε γράψει το όνομά μας στην παγκόσμια ιστορία με χρυσά γράμματα, που οι αγώνες μας για ελευθερία και δημοκρατία διδάσκονται στα ξένα πανεπιστήμια, επιτρέπεται, επαναλαμβάνω, να φερόμαστε λιγόψυχα; Λες και δεν έχουμε περάσει χειρότερα. Λες και δεν έχουμε πεινάσει.
Μια μπόρα είναι, μωρέ Έλληνες, και θα περάσει. Ψυχραιμία! Δεν ήρθε το τέλος του κόσμου. Κλείστε τις τηλεοράσεις. Μην ακούτε τους πουλημένους δημοσιογράφους, που ανενδοίαστοι φέρνουν την καταστροφή. Δεν βαρεθήκατε ν’ ακούτε συνέχεια πως η Ελλάδα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού; Αν γνωρίζατε με τι αντίτιμο τα λένε αυτά, θα τους φτύνατε κατάμουτρα.
Τίποτα δεν έχει χαθεί. Τίποτα δεν πρόκειται να χαθεί. Τώρα είναι η στιγμή να δείξουμε στους εταίρους μας πως έχουμε και φωνή, και κυβέρνηση δική μας, κι όχι διορισμένη από αυτούς, όπως υποψιαζόμαστε ότι γινόταν τόσα χρόνια.
Τώρα πρέπει να στηρίξουμε την κυβέρνηση που ψήφισε ο Ελληνικός λαός, ανεξάρτητα από ποιο κόμμα υποστηρίζουμε. Μπορεί κάποιες επιλογές της να φαίνονται σε μερικούς λανθασμένες, κι ίσως να είναι, όμως, αλίμονο αν υπαναχωρήσουμε. Βρέθηκε επιτέλους μια κυβέρνηση που τα βρόντηξε στους μεγάλους, που έκανε πέρα τα τελεσίγραφά τους, κάτι που δεν είχε τολμήσει να το κάνει καμιά άλλη, και θα την αφήσουμε αστήρικτη για λίγα Ευρώ;
Οι αγώνες θέλουν και θυσίες. Αν δεν αγωνιστούμε τώρα, μια ζωή θα είμαστε χωμένοι στα βρακιά της Μέρκελ και των υπολοίπων. Αλίμονο αν πούμε ναι στις προτάσεις τους. Θα συνεχίσουμε να ζούμε έτσι; Με άνεργους τους νέους μας; Με συντάξεις πείνας; Με μισθούς που φτάνουν για τις πρώτες δέκα μέρες μόνο του μήνα; Με σκληρή λιτότητα; Να σκεφτόμαστε αν θα πάρουμε εκείνο ή το άλλο, κοιτώντας το πορτοφόλι μας;
Τέτοια Ελλάδα θέλουμε λοιπόν; Πνιγμένοι στην υποτέλεια, ζητώντας ένα κομμάτι ψωμί, για να μην πεθάνουμε της πείνας; Αξίζουν τα παιδιά μας τέτοια ζωή;
Η Ελλάδα ανήκει στην Ευρώπη, κανένας δεν το αμφισβητεί. Η χώρα μας ήταν αυτή που φώτισε με τον πολιτισμό της αυτή την ήπειρο. Κανένας δεν ζήτησε να φύγουμε από αυτήν. Ζητάμε μόνο να σεβαστούν τη γνώμη του Ελληνικού λαού, και να μας αντιμετωπίζουν, όχι σαν παρίες, αλλά σαν ίσους με αυτούς.
Δυστυχώς όμως, τα σημερινά αφεντικά της Ευρώπης δεν ανέχονται αριστερές κυβερνήσεις, και κάνουν το παν για να ρίξουν την εκλεγμένη κυβέρνηση του Ελληνικού λαού. Το ανέχεστε λοιπόν εσείς, να μας φτύνουν με αυτό τον τρόπο; Πρέπει να δηλώσουμε ακόμα μια φορά υποταγή στα κελεύσματά τους; Δε θίγεται, γαμώτο, το φιλότιμό σας;
Όχι, φτάνει πια. Το ΟΧΙ της Κυριακής, ας ακουστεί σ’ όλο τον κόσμο, κι ας είναι πάνδημο. Μην πέφτετε στην καλοστημένη παγίδα των ΜΜΕ. Νικήστε το φόβο που σας έχουν ποτίσει. Ας μη λιγοψυχήσουμε. Όλοι ενωμένοι, ας στηρίξουμε την κυβέρνηση που εκλέξαμε. Είναι ντροπή ν’ αφήσουμε τον πρωθυπουργό ξεκρέμαστο, τώρα που απευθύνεται σε μας, και να πούμε ΝΑΙ στην Μέρκελ, στο Σόιμπλε, στον Ντάισενμπλουμ, (όνομα κι αυτό!), και σ’ όλους τους παρατρεχάμενους.
Ας μιλήσει μια φορά κι η καρδιά μας, η αθάνατη Ελληνική καρδιά, που δεν τη σκιάζει φοβέρα καμιά.