Μεγάλη Εβδομάδα, των Παθών, όπως συνηθίζουμε να τη λέμε, και για τον Ελληνικό λαό, εδώ και πέντε χρόνια, κάθε μέρα που περνάει είναι Μεγάλη Παρασκευή. Πράγματα γνωστά. Όλη η φύση όμως γιορτάζει, κι η Περσεφόνη έχει παρατήσει πια τον Κάτω Κόσμο κι είναι κοντά μας, στη γη, ολοπλούμιστη, γεμάτη πολύχρωμα λουλούδια και πολλές ελπίδες για την πολυπόθητη ανάσταση - ανάταση των ψυχών.
Για να μην κομίζω γλαύκα εις Αθήνας, θα ήθελα να σταθώ στις συμπεριφορές των ανθρώπων, όχι μονάχα αυτές τις ημέρες, αλλά γενικότερα. Ζούμε σε μια μικρή πόλη με λίγες χιλιάδες κατοίκους, κι όλοι, λίγο πολύ γνωριζόμαστε. Θα περίμενε κανείς πως οι σχέσεις των πολιτών είναι πιο ζεστές και πιο ανθρώπινες. Κι όμως, εδώ πέρα δύσκολα ανοίγει κάποιος την πόρτα του σπιτιού του στον άλλον. Η κοινωνία μας έχει καταντήσει να είναι κλειστή. Η εσωστρέφεια περισσεύει.
Δεν συναντάς κάποιον να ξανοίγεται, να εξομολογείται τους καημούς, τα βάσανα και τα όνειρά του στον άλλον, κι αν βρεθεί κάποιος τέτοιος, καταντάει περίγελος. Όλη η γειτονιά τον κουβεντιάζει και γελάνε πίσω από την πλάτη του. Κι αυτός, που εμπιστεύτηκε τα μυστικά του, που έβγαλε τα εσώψυχά του στο συνάνθρωπό του που τον θεωρούσε φίλο, αντί ν’ αλαφρώσει, να λειτουργήσει δηλαδή η εξομολόγησή του αυτή θετικά, γίνεται πιο δυστυχισμένος κι αξιοθρήνητος.
Ένα άλλο κακό, που είναι απόρροια της μη παιδείας μας, είναι η υποκρισία κι ο στρουθοκαμηλισμός, που δέρνει πολλούς συμπολίτες μας. Αν κάποιος ή κάποια υποπέσει σε κάποιο παράπτωμα, αν π.χ απατήσει το νόμιμο σύντροφο, το πιο συνηθισμένο δηλαδή, που δεν ξενίζει κανένα πια, θ’ αποτελέσει την κύρια ενασχόληση των Κατινών στις γειτονιές. Θα εισπράξει όλη τη χολή και την κακία που κρύβουν μέσα τους, θα στολιστεί μετά βαΐων και κλάδων και θα καταντήσει δακτυλοδεικτούμενος.
Υπάρχουν ακόμα και οι πιο κακοί, συνήθως οι γυναίκες, που η περίσσεια κακία τις οδηγεί να πιάσουν το έτερον ήμισυ του απατούντος, και να το πληροφορήσουν με το νι και με το σίγμα για τα καθέκαστα. Δεν αρκούνται όμως στις σπιουνιές, αλλά προχωράνε και σε συμβουλές, όπως: «Χώρισέ την, τέτοια που είναι», και πολλά άλλα.
Δεν βρέθηκε κάποιος να τους πει: «Εσένα τι σε νοιάζει; Γιατί θες να γκρεμίσεις μια οικογένεια, Ιούδα;». Μα το αρρωστημένο μυαλό, είτε επειδή ζηλεύει που δεν είναι εκείνη στη θέση της ηρωίδας του σκανδάλου, είτε επειδή χαίρεται με το να ενσπείρει τη δυστυχία στα ζευγάρια και να τα βλέπει να χωρίζουν, δεν καταλαβαίνει πως κουβαλάει τόσες διαστροφές. Η παιδεία που έχει πάρει, μέχρι εκεί φτάνει. Τι να πω!
Πόσο πιο ωραίος θα ήταν ο κόσμος μας, αν στις καρδιές των ανθρώπων βασίλευε η αγάπη, κι όχι το μίσος! Πόσο πιο όμορφη θα ήταν η ζωή μας, αν στη συμπεριφορά με τους γύρω μας πρυτάνευε η λογική κι ο καθαρός λόγος. Αν παραβλέπαμε τη βιβλική εντολή, «Οφθαλμόν αντί οφθαλμού, και οδόντα αντί οδόντος». Αν βλέπαμε τον άλλον σαν ίσο με εμάς και κατανοούσαμε τις ανάγκες του, χωρίς να σχολιάζουμε τίποτα από τη ζωή του, που στο κάτω - κάτω, εκείνος είναι υπεύθυνος γι’ αυτήν και όχι εμείς.
Πόσο πιο ευτυχισμένοι θα αισθανόμασταν, αν προσπαθούσαμε να κάνουμε το καλό στους άλλους αφιλοκερδώς, να προσφέρουμε την αγάπη και τη φροντίδα μας χωρίς να περιμένουμε ανταπόκριση, τότε, αλήθεια, πόσο πιο ωραίος θα ερχόταν ο ύπνος τη νύχτα, πόσο πιο όμορφα όνειρα δεν θα βλέπαμε!
Μέρες που ’ναι, επιτρέψτε μου να σας συστήσω να σκύψετε πάνω στην ποίηση ενός Μεγάλου, του πατριώτη μας Νικηφόρου Βρεττάκου, που πάνω απ’ όλα ήταν Άνθρωπος, με το Α κεφαλαίο. Συμπαθάτε με αν το άρθρο αυτό μου βγήκε σαν κήρυγμα, αν με είδατε σαν ιεροκήρυκα, αλλά, είπαμε, μέρες που ’ναι…
