Ένα από τα μεγαλύτερα ελαττώματα της φυλής μας είναι να μεταθέτουμε τις ευθύνες στους άλλους και να μην αναγνωρίζουμε τα λάθη μας. Ας ανατρέξουμε λίγο στην ιστορία του εικοστού αιώνα:
Το 1922, στη Μικρασιατική Καταστροφή, μας έφταιγαν οι Γάλλοι στην αρχή και κατόπιν όλοι οι μέχρι τότε σύμμαχοί μας, που άλλαξαν στρατόπεδο. Εμείς δεν φταίγαμε καθόλου;
Το 1945,μας έφταιγαν οι Άγγλοι για τον αιματηρό κι επονείδιστο εμφύλιο που ακολούθησε. Εμείς, οι τυφλωμένοι, οι μανιακοί, που σφάζαμε ο αδερφός τον αδερφό, δεν φταίγαμε καθόλου;
Το 1967, μας έφταιγαν οι Αμερικανοί, που υποκίνησαν την «ξενοκίνητη» χούντα των συνταγματαρχών, και απομόνωσαν για εφτά χρόνια τη χώρα. Εμείς δεν φταίγαμε καθόλου;
Τώρα, μας φταίνε οι Γερμανοί για την κρίση που περνάμε, και που τόσα δεινά έχει φορτώσει στις πλάτες των Ελλήνων. Εμείς δεν φταίμε καθόλου άραγε;
Ας κοιτάξουμε με πιο ψύχραιμο μάτι τα ιστορικά αυτά γεγονότα: Δεν είπα πως δεν φταίνε και οι άλλοι. Φταίνε και μάλιστα πολύ, αλλά τη μεγαλύτερη ευθύνη τη φέρουμε εμείς. Οι κάθε είδους σύμμαχοι, θα κοιτάξουν πρώτα το δικό τους συμφέρον, αυτό είναι πασιφανές κι αυτό πρέπει να το βάλουμε καλά στο μυαλό μας, και με βάση αυτό θα βοηθήσουν ή θα εγκαταλείψουν ανάλογα.
Οπωσδήποτε οι Γερμανοί μας αφάνισαν το 1941. Τόσα πολλά δεινά δεν είχαμε υποστεί από κανέναν άλλο κατακτητή. Με εκδικητική μανία, ίδια με αυτή που δείχνει ο Σόιμπλε τώρα εναντίον μας, εκτέλεσαν άμαχους και γυναικόπαιδα, κατέκαψαν ολόκληρα χωριά, επέτρεψαν να πεθάνουν από την πείνα χιλιάδες παιδιά, άρπαξαν τον εθνικό μας πλούτο, για την επιστροφή του οποίου κάνουν την πάπια, αλλά, υπάρχει και το αλλά, δυστυχώς! Τους βοηθήσαμε να τα κάνουν όλα αυτά. Αν δεν υπήρχαν οι ντόπιοι συνεργάτες τους, οι δοσίλογοι και οι κουκουλοφόροι, ίσως να μη θρηνούσαμε τόσα θύματα, κι η ντροπή να ανήκε αποκλειστικά στο Γερμανικό έθνος, ας μην το ξεχνάμε αυτό!
Βέβαια, ο Τσόρτσιλ υποκίνησε τον Ελληνικό Εμφύλιο, γιατί τον συνέφερε. Εμείς τι κάναμε για να τον αποφύγουμε; Γιατί πέσαμε στην καλοστημένη παγίδα του κι αιματοκυλιστήκαμε; Ακόμα πληρώνουμε τα δεινά εκείνης της εποχής ποικιλοτρόπως.
Φυσικά οι Αμερικάνοι εκπαίδευσαν τους πραξικοπηματίες συνταγματάρχες, που τους είχαν στη συνέχεια σαν μαριονέτες, κι έκαναν ότι ήθελαν. Εμείς, τι κάναμε για να εμποδίσουμε τα τανκς να κατέβουν και να βυθίσουν τη χώρα στο σκοτάδι;
Αλίμονο, φταίνε και οι Γερμανοί για το σημερινό μας χάλι, αλλά εκείνοι κοιτάνε το συμφέρον της χώρας τους πρώτα. Εμείς, τι κάναμε για ν’ αποτρέψουμε αυτή την κρίση; Το κράτος δεν έχει χρήματα. Γνωστό. Από πού εσοδεύει το κράτος; Από τους φόρους κυρίως, που πληρώνουν οι πολίτες του. Πληρώνουν όμως; Μήπως πληρώνουν μόνο οι μισθοσυντήρητοι και οι ελεύθεροι επαγγελματίες; Μήπως οι έχοντες και κατέχοντες τα βγάζουν στην Ελβετία και στις υπεράκτιες εταιρίες, με αποτέλεσμα ο δημόσιος κορβανάς να αιμορραγεί;
Δεν είδαμε και κανένα φοροφυγά, από τους ελάχιστους που πιάνονται, να πληρώνει και να καταδικάζεται για το έγκλημά του. Πάει λοιπόν και το αίσθημα δικαιοσύνης. Πώς μπορεί ο απλός πολίτης να εμπιστευτεί το κράτος, όταν το βλέπει να αφήνει ατιμώρητα αυτά τα καθάρματα; Δεν θα σκεφτεί κάπως έτσι; «Γιατί να πληρώσω μονάχα εγώ, που στο κάτω – κάτω τα φέρνω πέρα πολύ δύσκολα, και να μην πληρώσουν οι μεγαλοκαρχαρίες; Από μένα περιμένει το κράτος να σωθεί;». Όσο λάθος κι αν είναι ο συλλογισμός αυτός, τα γεγονότα κάνουν αρκετούς να πράξουν κατ’ αυτό τον τρόπο, πολύ κακώς φυσικά.
Πώς να περιμένουμε την πολυπόθητη ανάπτυξη, όταν όλοι κοιτάμε να διοριστούμε στο έρμο το δημόσιο, και φούρνος μην καπνίσει; Από πού θα τα βρει κι εκείνο να πληρώσει τόσους μισθούς, να συντηρεί τόσες στρατιές αργόσχολων; Πού είναι η παραγωγή μας, πού είναι οι εξαγωγές μας; Από το λάδι και τα πορτοκάλια μονάχα δεν βγαίνουν πολλά πράγματα. Πού είναι οι βιομηχανίες μας; Πού είναι ο ορυκτός μας πλούτος; Μήπως τον έχουμε ήδη ξεπουλήσει; Για όλα αυτά και για πολλά άλλα, φταίνε οι Γερμανοί;
Δε λέω, αυτός ο Σόιμπλε μου κάθεται στο στομάχι, κι όπως έγραψα πιο πάνω, δείχνει εκδικητική μανία κατά των Ελλήνων, άγνωστο γιατί, όμως στη χώρα του χαίρει εκτίμησης, γιατί προωθεί τα συμφέροντα της Γερμανίας, κι άσε τον Αλέξη να μιλά για αλληλεγγύη. Δεν ιδρώνει το αυτί του από αυτά. Δεν είπα πως αυτό που κάνει είναι και το σωστό, αλίμονο, αλλά, οι Γερμανοί είναι Γερμανοί, και δεν πρόκειται ν’ αλλάξουν στον αιώνα τον άπαντα!
Αντί λοιπόν να τα βάζουμε μαζί τους, μήπως είναι προτιμότερο να σκεφτούμε λιγάκι παραπάνω, να κοιτάξουμε στον καθρέφτη τη μούρη μας και ν’ αναλογιστούμε: «Τι έκανα εγώ για ν’ αποτρέψω αυτή την κρίση; Τι μπορώ τέλος πάντων να κάνω τώρα για να ξεπεραστεί;». Όταν το συνειδητοποιήσουμε αυτό, πιστεύω πως θα μπορέσουμε να σταθούμε στα πόδια μας σαν λαός, κι όχι να αιτούμαστε εξάμηνη παράταση της δανειοδότησης από την ΕΕ, που συνεπάγεται μνημόνιο κι άλλους πολλούς εξευτελισμούς.