Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά! Ο καταναλωτισμός σ’ όλο του το μεγαλείο. Ξοδεύει ο κόσμος, χωρίς να υπολογίζει πως δεν αρκούν τα χρήματά του για να ζήσει, και το κάνει με χαρά, γιατί αυτές οι γιορτές δεν είναι κάθε μέρα. Πιο πολύ σκορπάει τα λεφτά του για να δει τα πρόσωπα των παιδιών να λάμπουν, όταν δεχτούν τα δώρα του. Εξάλλου, τα Χριστούγεννα είναι η κατ’ εξοχήν γιορτή των παιδιών.

Πάνω σ’ αυτό ήθελα να σταθούμε λίγο, γιατί διάφοροι επιτήδειοι, (μεγάλες εταιρείες παιδικών παιχνιδιών, μεγάλα καταστήματα κ.α), εκμεταλλεύονται την αγάπη των γονιών, αλλά και την αγωνία των παιδιών, και τους κατευθύνουν τι δώρο ν’ αποφασίσουν να πάρουν. Το δώρο το προσφέρουμε σ’ αυτούς που αγαπάμε και φροντίζουμε να είναι χρήσιμο κι ευχάριστο στον παραλήπτη. Δεν μπορούμε να δωρίσουμε χτένα στον φαλακρό, γιατί αυτό θα αποτελούσε εμπαιγμό. Ιδιαίτερα στα παιδιά, που έχουν ευαίσθητη κι εύπλαστη ψυχή, το δώρο πρέπει να έχει και παιδαγωγικό χαρακτήρα. Να το διασκεδάζει μεν, αλλά να είναι και δημιουργικό, να του ακονίζει το μυαλό δηλαδή, και να το διαπαιδαγωγεί. Έτσι τα παιδιά διαμορφώνουν το χαρακτήρα τους.

Ας δούμε λοιπόν τι δώρα προσφέρουμε τώρα τις γιορτές: στα αγόρια πλαστικά όπλα, μπιστόλια, σπαθιά, κι άλλα πολλά τέτοια, γιατί άραγε; Τι θέλουμε να καταφέρουμε, προσφέροντάς τους όπλα; Για να γίνουν πολεμιστές, ή μήπως για να γνωρίσουν κι αγαπήσουν τη χρήση των πραγματικών όπλων; Μη μου πείτε για να γίνουν άντρες, γιατί το όπλο δεν σε κάνει τέτοιον, αλλά μόνο η χρηστή παιδεία των προγόνων μας, που στηρίζεται στο «καλός κ’αγαθός». Σας αρέσει δηλαδή να δούμε να γίνεται κι εδώ, αυτό που πολλές φορές συμβαίνει στην Αμερική; Το παιδί ν’ αρπάζει ένα όπλο, να μπαίνει στο σχολείο και να σκοτώνει αδιάκριτα, όποιον βρει μπροστά του;

Πάμε στα κοριτσάκια τώρα. Τι βλέπουμε να διαφημίζεται κατά κόρον στην τηλεόραση, και να μας το ζητάνε επίμονα οι μικρές δεσποινίδες; Μια γνωστή φίρμα κούκλας με όλα τα σύνεργά της. Δηλαδή τα καλλυντικά της και τα πολλά της ρούχα. Τι περιμένουμε λοιπόν να γίνουν τα κοριτσάκια μας; Μα, γαλουχημένα από την κούκλα τους, και όχι μόνο, θ’ αρχίσουν να πασαλείβουν το προσωπάκι τους με πούδρα, (μέικάπ), να βάφουν τα χείλη, τα μάτια και τα νυχάκια τους, ν’ απαιτούν από τους γονείς τους κάθε λίγο και λιγάκι καινούργια ρούχα, γιατί η μόδα το επιτάσσει, μ’ άλλα λόγια, χαρακτήρας μηδέν!

Δεν μ’ αρέσει να ηθικολογώ και να φωνασκώ πως υπάρχει κίνδυνος, κλπ, κλπ, αλλά καλό θα είναι να προσέχουμε, όταν προσφέρουμε δώρα σε μικρά παιδιά. Υπάρχουν πολλά, δημιουργικά και χρήσιμα δώρα, αλλά για μένα, το καλύτερο δώρο είναι ένα ποδήλατο, ή ένα βιβλίο. Ειδικά το δεύτερο, αν είναι γραμμένο για παιδιά, από ευαισθητοποιημένο συγγραφέα, θα τα βοηθήσει να γίνουν «καλοί κ’αγαθοί».

Παραθέτω κι ένα σχετικό ποίημα του Λάκωνα Νότη Περγιάλη, με τίτλο, «ΓΕΝΕΘΛΙΑ»

Ο γιος μου σήμερα έγινε έξι χρονών.
Του χάρισα ένα πλαστικό πολυβόλο,
τέλειο όπλο.
Πρώτα καθάρισε την αδερφή του.
Τούκλεψε, λέει, ένα βώλο.
Μετά τη μάνα του.
Δεν τούδωσε κυδώνι από το βάζο.
Ύστερα εμένα,
γιατί δεν τον πήγα περίπατο στο πάρκο.
Τελευταία άφησε τη γιαγιά του.
Ξέχασε να του πει το παραμύθι με τους δράκους.
Στο τέλος, αφού δεν είχε τίποτα πια να σκοτώσει,
σκότωσε το φεγγάρι, τα αστέρια,
τα δέντρα, τη θάλασσα,
τα βουνά και τους κάμπους.
Στερνά ξάπλωσε στο κρεβάτι,
κοίταξε γύρω του το χάος,
και τράβηξε μια ριπή στην καρδιά του.